ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Δημήτρης Μαυρίκιος

Σκηνοθέτης
Γεννήθηκε στο Κάιρο. Σπούδασε φιλολογία και θεατρολογία στη Σορβόννη και σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Κρατική Σχολή Κινηματογράφου της Ρώμης (C.S.C) με καθηγητές τους Μπερνάρ Ντορτ και Ρομπέρτο Ροσσελλίνι αντίστοιχα. Ως διπλωματική εργασία σκηνοθέτησε τη μεγάλου μήκους ταινία Τρωάδες (1973). Σκηνοθέτησε, μεταξύ άλλων, την ταινία Στο δρόμο του Λαμόρε (1979, βραβείο Φεστιβάλ Λέτσε), τα ντοκιμαντέρ Πολεμόντα [Polemonta] (Α΄ Βραβείο Κριτικών Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, 1975), Σπιναλόγκα, Τα γεφύρια του Ιονίου, (βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), Grecia capta (1988) και Aenigma est (1990, βραβείο Biennale Internationale du Film sur l’ Art, Παρίσι. Συνεργάστηκε με το Γ΄ Πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι. Με το θέατρο ασχολήθηκε από το 1980, όταν ο Μάνος Χατζιδάκις τού πρότεινε μία παράσταση με ποίηση για το Φεστιβάλ Μουσικός Αύγουστος Ηρακλείου (Κρήτη). Σ’ αυτήν ενέταξε κινηματογράφο, όπως είχε ήδη κάνει σε όπερα στην ΕΛΣ σε σκηνοθεσία του δασκάλου του Μίνωα Βολανάκη (Άνοδος και πτώση της πόλης Μαχαγκόννυ/Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny, ΕΛΣ 1977). Σκηνοθέτησε, μεταξύ άλλων, πάντα σε δικές του μεταφράσεις ή/και διασκευές, τα θεατρικά έργα: Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα [Sei personaggi in cerca d'autore] (ΚΘΒΕ, 1987 και Εθνικό Θέατρο, 2003), Ρωμαίος και Ιουλιέττα [Romeo and Juliet] (Εθνικό Θέατρο, 1989), Σαλώμη [Salome] (Θέατρο Αμόρε, 1992), Γυάλινος κόσμος [The glass menagerie] (Θέατρο Εμπρός, 1996-99), Ηλέκτρα (Εθνικό Θέατρο, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, 1998), Τrue West (Θέατρο Τέχνης, 2004), Ερρίκος Δ΄ [Enrico IV] (Εθνικό Θέατρο, 2006), Φρεναπάτη [Illusion Comique] (Εθνικό Θέατρο, 2010), Πάπισσα Ιωάννα-Αναζητώντας την ηρωίδα του Ροΐδη (Φεστιβάλ Αθηνών, 2014), Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι [Suddenly last summer] (Θέατρο οδού Κεφαλληνίας) και Απόψε αυτοσχεδιάζουμε [Questa sera si recita a soggetto] (Εθνικό Θέατρο, 2018). Έχει σκηνοθετήσει για την ΕΛΣ τις όπερες Βέρθερος [Werther] (1983-84), στην οποία μετέφρασε έμμετρα το λιμπρέτο και Ένας χορός μεταμφιεσμένων [Un ballo in maschera] (2011-12), στην οποία επίσης απέδωσε έμμετρα το ποιητικό κείμενο των υπέρτιτλων.